Het uitdijende rijk van Ton Derks

Eén park is operationeel, een tweede ligt op de tekentafel en in het hoofd van ondernemer Ton Derks leeft een mini-imperium van pakweg tien recreatiecentra. Een combinatie van recreëren, spelen en natuur. Niet volgepakt met toestellen of attracties. 'Ruimte is ook speelaanbod'.

Je moet het weten. Geen grote borden à la Efteling of Slagharen die je naar Billy Bird Park het Hemelrijk nabij Volkel loodsen. De ANWB-borden laten alleen het symbool met een rustende figuur onder een boom zien. Recreatiegebied. Ton Derks heeft ook niet de ambitie om een pretpark te worden. Toch is het Hemelrijk nu al meer dan een simpele waterplas met alleen vertier bij mooi weer. Het Hemelrijk is een mini-recreatiezone met divers vertier. En dat is niet alles. Nabij Roermond moet een soortgelijk park verschijnen (Drakenrijk) en over een jaar of tien moet Billy Bird een mini-imperium zijn. Geruisloos gaat het bijna. 'Je moet wel in kerenvorming denken', schetst Ton Derks de ontwikkeling. 'Mensen googlen op internet en als je dan als nummer 200 tevoorschijn komt, vindt niemand je. Met een keten kom je hoger in de ranking. Maar begrijp me goed. Ik wil parken met een regionaal verzorgingsgebied. De kassa hier is veelzeggend. De balie voor de abonnementenhouders is drie keer groter dan de balie voor het dagbezoek. Mensen weten ons te vinden.'

Het kan verkeren. Planoloog Ton Derks was ambtenaar algemene zaken en ruimtelijke ordening in de gemeente St. Oedenrode en Zeeland toen hij met zijn vrouw op fietsvakantie was in Engeland. 'We zagen er campings, en we dachten: we willen wat anders. Laten we een camping beginnen in Nederland.' Bij Volkel lag een mooi stuk grond met een recreatieplas van 55 hectare groot. Derks dacht er de plek voor zijn camping gevonden te hebben. We schrijven 1983. 'Maar vliegbasis Volkel gooide met de aanvliegroute roet in het eten. Het mocht niet.' Dagrecreatie bleek wel een optie. Derks kon het gebied huren en de ondernemer was van acquit. 'Eigenlijk had ik - niet gehinderd door welke kennis dan ook - nog geen idee wat ik wilde. Het is allemaal een beetje organisch gegroeid. We hebben een hek om de plas gezet en zijn begonnen.'

Het begon als zwem-surfwater en niet veel later ging hij evenementen bij de recreatieplas organiseren. 'Per ongeluk is er eigenlijk een concept ontstaan', zo zegt Derks. Een beetje à la Henny van der Most (onder andere Speelstad Oranje), maar dan keurig met vergunningen. In een oude kippenschuur bouwde hij vervolgens zijn eerste indoor speelvoorziening; een Kinderkermis. Derks wist pas echt wat hij wilde toen hij in 1990 met de Recron op studiereis in Amerika was en daar zogenaamde Family Entertainment Centers zag. Kleinschalige recreatievoorzieningen voor de gehele familie. 'Zomers kun je hier in het Hemelrijk met 25 graden plus heerlijk aan het strand liggen, 's winters schaatsen en het hele jaar door kunnen kinderen hier spelen.' Stap voor stap werd het Hemelrijk ingericht. Anno 2006 is er een waterglijbaan, speeltuin voor de allerkleinste, een handmatig te bedienen monorail, een survivalcircuit voor de tieners en een klimrots - de blikvanger van het park ? voor jong en oud. En een indoorspeelruimte met als thema piraten. Wat opvalt in het Hemelrijk is de ruimte. Niet geheel toevallig zegt Derks: 'Ruimte is in mijn visie ook speelaanbod. Kinderen moeten ruimte hebben om te hollen. Mijn ervaring is dat ongelukken niet gebeuren door toestellen, maar door de tussenruimte. Als kinderen moeten hollen naar een volgende attractie is de ergste energie eraf en gaan ze rustiger het toestel in. We hebben zelfs bewust de parkeerplek voor de bus ver weg gepositioneerd zodat de kinderen al een behoorlijke wandeling achter de rug hebben als ze hier binnenkomen met hun schoolreisje. Volwassen beschouwen niet ingevulde ruimte als loze ruimte, maar voor mij is ruimte juist heel functioneel. Je ziet vaak tieners die na een uur of twee het park wel gezien hebben en dan heerlijk op het gras gaan liggen om te praten. Ruimte is ook natuur. We proberen een nette relatie te leggen tussen natuur en recreatie.'

Ambities

Met het Hemelrijk staat Derks pas aan het begin van zijn ambities. Drakenrijk moet over drie jaar de deuren openen en bij Budel werkt hij inmiddels aan de opbouw van het Muzenrijk, een themapark waarin muizen maar ook cultuur en muziek (muze) centraal komen te staan. Allemaal passend binnen dezelfde filosofie: een klein regionaal park. Staand bovenop de klimrots overziet Derks zijn verzorgingsgebied. 'Je kunt hier kijken van Eindhoven tot Den Bosch en aan de andere kant richting Nijmegen. Daar zitten onze klanten.' Toch zal hij ook hier achterhaald worden door zijn eigen ambities, want op termijn wil hij er toch verblijfsrecreatie maken. En in Beesel, tussen Venlo en Roermond, wil hij qua verblijfsrecreatie gaan samenwerken met de Lommerbergen (Landal). Een BillyBird loyality-pas moet het mogelijk maken om goedkoper in één van de andere parken van BillyBird te verblijven. 'We hebben een grote kaartenbak met abonnees.' En zo moet er dus een keten gaan ontstaan. Vergelijkbaar met...? Derks: 'Met niks. We zijn geen Efteling en willen dat ook niet worden. Domweg omdat de investering in attracties de toegangsprijzen zo opjaagt dat het niet meer leuk is. We zeggen niet dat er nooit een achtbaan zal komen, maar gezien de investering achten we dat niet heel reëel. We houden het bij de basics: water, zand en glijden. Voor mij zijn dat de basisingrediënten die een soort eeuwigheidwaarde hebben.' Zonder echt aantallen te noemen, zou Billy Birds met tien parken content zijn. 'Wie nog een stuk grond weet, moet zich maar melden.' Water is niet direct noodzakelijk. In Roermond gaat Derks namelijk zelf een recreatieplas aanleggen. 'Ik had het over natuur en recreatie. Doordat we hier op de natuur hebben gelet, zit hier nu een libelle die er vroeger nooit was. We zorgen dus zelfs ? al is het onbedoeld ? dat er nieuwe ecologie ontstaat.'

Bron: Speeltuin, december 2006